melatonina

Szaruga jesienna w listopadzie? Nic nowego w naszej szerokości geograficznej.  Ale w tym roku nawet listopad nie jest bardzo paskudny, chociaż robi co może. Nie jest bardzo zimno i chociaż czasem pada, to można pospacerować to tu, to ówdzie. Liście kolorowe lecą i mogłoby być całkiem miło, a  nawet i romantycznie - gdyby nie ten brak słońca. Cierpię. Uwielbiam ciepły, suchy  wiatr z pustyni, taki żar z pieca. Myślę, że w poprzednim życiu byłam Nubijką mieszkającą w namiocie, lub Beduinem poganiającym wielbłądy przez wydmy.  Gdy jest szaruga, a słonko nie wyjrzy zza chmur, choćby na  króciutką chwilę, nawet takie blade, jesienne - jest mi źle. Wspominam wyjazdy do ciepłych krajów, planuję następne, uwielbiam czuć na skórze ciepło słoneczne, nawet palące promienie sprawiają mi radość i nie wzbudzają niechęci. Jeśli jest mi za gorąco, mogę się czymś osłonić, ale gdy brakuje mi słońca - nic mi nie pomaga.  Gdy wracam z podróży, a w Polsce jest akurat zima, taka jaką ostatnio najczęściej mamy: 0 stopni, na ulicach rozbełtany śnieg z solą, a w powietrzu szara mżawka - zastanawiam się po co  wróciłam! Myślę, że moje miejsce powinno być gdzie indziej, że w naszej szerokości geograficznej urodziłam się przez pomyłkę. 
Upał mi nie szkodzi na nic, a duchota przeszkadza w życiu.  Kiedyś napisałam o tym wiersz:
Złota pustynia
Czuły wiaterek rozgrzany słońcem                                                                        

Suchy smak piasku zostawia na wargach

Haftuje blaskiem wydmy pachnące,

Sennie  wiruje  w  odległych piargach.

Jedwabny piasek dotykiem gorącym

Lekko  oblepia moje bose stopy

Błyszczące  słońce swym blaskiem złocącym

Ogarnia  wszystko pragnące pozłoty

Wita mnie szczerze radośnie i słodko

Całe bogactwo i przepych widomy,

Migoce przede mną miraży pozłotką,

Już wiem na pewno. Wróciłam do domu.

Tak to sobie właśnie wyobrażam.